Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Παραμύθι απο χώμα και νερό

Αρκετά χιλιόμετρα μακριά από την Μιζερούπολη, δίπλα στο δάσος ήταν ένα χωριό με λιγότερο από 5 σπίτια, το Χωματοχώρι. Εκεί οι ντόπιοι ζούσαν χωρίς σκοτούρες στο κεφάλι τους.




Ένα βράδυ η Πηλίνη, το πιο όμορφο κορίτσι του χωριού βγήκε από το σπίτι της, κρυφά από τους γονείς της και άρχισε να τρέχει στον λόφο των σαλιγκαριών!




Σχεδόν κάθε βράδυ έκανε το ίδιο πράγμα, χωρίς να την υποψιαστεί κανείς. Αυτό το έκανε γιατί εκεί συναντούσε τον φίλο της τον Πηλόδωρο.

Εκείνο το βράδυ όμως, ο Πηλόδωρος ξεφύλλιζε ένα περιοδικό με φορέματα. Ήταν ερωτευμένος μαζί της (αλλά η Πηλίνη δεν το γνώριζε) και σχεδίαζε να της κάνει δώρο ένα ωραίο φόρεμα για τα γεννεθλιά της.



Όταν άκουσε την Πηλίνη να ανεβαίνει τον λόφο, αμέσως έκρυψε το περιοδικό και προσπαθούσε να συμπεριφέρεται σαν να μην τρέχει τίποτα.
Η καρδιά του κόντευε να σπάσει από την αγωνία του να μην καταλάβει ούτε το παραμικρό η Πηλίνη. Έκανε λοιπόν πως κοίταζε τον ουρανό.






- «Καλησπέρα», είπε η Πηλίνη και κάθισε δίπλα στον φίλο της.
- «Καλησπέρα», απάντησε αυτός και δαγκώθηκε από αγωνία, μήπως η φίλη του ανακαλύψει το κρυμμένο περιοδικό.
- Τι κοιτάς;
- Βλέπω τα αστέρια.
- «Μα καλά, μόνο τα αστέρια βλέπεις εσύ;» του είπε η Πηλίνη «Δεν βλέπεις που είναι γεμάτο διαστημόπλοια; Σήμερα πρέπει να έχουν πολύ δουλειά οι διαστημάνθρωποι. Όλο πάνε και έρχονται!»

Πραγματικά εκείνο το βράδυ στον ουρανό ταξίδευαν πολλά διαστημόπλοια, αλλά ο Πηλόδωρος δεν συγκινούνταν από κάτι τέτοια. Ήταν τόσο πολύ ρομαντικός, που έβλεπε μόνο τα αστέρια!








- Τα βλέπω, αλλά για μένα δεν έχουν και τόσο σημασία όλα αυτά!
- «Και τι έχει σημασία για σένα;» είπε κάπως ειρωνικά η Πηλίνη.
- Με νοιάζουν μόνο τα αστέρια και τίποτα άλλο! Εξάλλου είναι τόσο όμορφα και τόσα πολλά, που δεν μπορώ να μην τα κοιτάω συνέχεια.
- «Και τι είναι τα αστέρια;» ρώτησε ξανά η Πηλίνη.
- Όταν τα παιδιά κλαίνε, τα δάκρυα τους γίνονται αστέρια.
- Δηλαδή, ο ουρανός είναι γεμάτος δάκρυα;
- Ναι, κάθε δάκρυ κι ένα αστέρι.
- Μα πως γίνεται και χωράει τόσα δάκρυα;
- Τα μαζεύει ο Θεός και τα τοποθετεί με τη σειρά. Έχεις προσέξει με πόση αρμονία είναι βαλμένα στον ουρανό;
- Και γιατί λαμπιρίζουν με αυτό το χρυσό χρώμα;
- Γιατί μέσα τους κρύβουν όλη τη σοφία του κόσμου, όπως τα μικρά παιδιά.
- Πως μπορεί να συμβαίνει αυτό;
- Ποιο πράγμα;
- Να…τα παιδιά πως γίνεται να είναι σοφά, αφού δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα. Καλά καλά δεν μπορούν να σκεφτούν τι είναι καλό για τα ίδια και περιμένουν από τους μεγάλους να τα φροντίσουν. Εξάλλου οι μεγάλοι σκέφτονται και μιλάνε σαν να τα γνωρίζουν όλα!
- Αυτό νομίζουν, αλλά δεν είναι έτσι.
- Πως γίνεται αυτό;
- Το είπες πριν μόνη σου…οι μεγάλοι σκέφτονται. Κάνουν τα πάντα χρησιμοποιώντας το μυαλό τους. Όλη μέρα, κάθε μέρα σκέφτονται και έχουν σταματήσει να αισθάνονται. Ρίξε μια ματιά στις μεγαλουπόλεις. Έχεις δει με πόσο γκρι έχουν βάψει τα σπίτια τους; Ενώ στα παιδιά λειτουργεί η ψυχή, γι αυτό είναι αγνά και καθαρά. Βλέπουν πράγματα που οι μεγάλοι δεν μπορούν ούτε να τα φανταστούν. Ο κόσμος του είναι γεμάτος χρώμα και αγάπη. Από την αγάπη ζουν. Αυτή τα τρέφει. Χωρίς αυτή γίνονται μεγάλοι.


Η Πηλίνη ξαφνικά σηκώθηκε από τη θέση της και χωρίς να πει ούτε μια λέξη πήρε το δρόμο προς το χωριό. Ο Πηλόδωρος δεν μίλησε. Το μόνο που πρόλαβε να δει ήταν την αγαπημένη του φίλη να σκουπίζει τα μάγουλά της από τα δάκρυα.




12 σχόλια:

  1. Υπέροχα!!!Και το παραμύθι,αλλά και οι δημιουργίες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μα γιατί έφυγε η Πηλίνη?κατάλαβε ότι έγινε μια "μεγάλη"????στο επόμενο κεφάλαιο γίνεται να γυρίσει και να ερωτευτούν???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αχχχχ......τι ομορφη παρουσιαση!!!!τι υπεεεεεεεροχη ιστοριααα!!!!Θελουμε και συνεχειες!!!.......Σου ευχομαι μια υπεροχη ,δημιουργικη εβδομαδα γεματη εμπνευση...για να συνεχισεις αυτη την ομορφη ιστοριαααα!Λαικο αιτημα η συνεχιση των επεισοδιων....φιλια πολλααααααΧ2..σε σενα και στους πρωταγωνιστες της ιστοριας σου.ΟΛΕΕΕΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το' ξερα, το' ξερα , στο είχα πει να γράψεις!!!!
    Υπέροχο Δρ Βρακατόρ! Τι διαμάντια έκρυψες μέσα στην ιστορία σου; Τα παιδιά χωρίς αγάπη γίνονται μεγάλοι...αρα κι οι μεγάλοι μόνο μέσα απ' την αγάπη μπορούν να νιώσουν ξανά παιδιά...
    Δεν έχω λόγια, εννοείται ότι περιμένουμε τη συνέχεια !
    Δεν ξέρω αν έχεις παιδάκια.Αν έχεις είναι τυχερά ,αν όχι φρόντισε να αποκτίσεις σύντομα...
    Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. τι τέλειαααααα ιστορία...!!!! ένα παραμυθάκι τόσο ευαίσθητο.... μια μικρή χάρη.... θέλω να μάθω τη συνέχεια ...η Πηλίνη το πήρε τελικά το δωράκι της;με άφησε με το δάκρυ στο τέλος :(:(:(:( σα φανατική κ λάτρης των παραμυθιών ..δε θέλω κακό τέλος...φιλιά κ τα σπιτάκια είναι πανέμορφα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι όμορφη ιστορία!!!! Και οι κατασκευές είναι πολύ όμορφες!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μίλησες με λόγια και με έργα και είπες αυτά που συνωμοτικά λέγαμε στα σχόλιά μας με τον καλύτερο τρόπο.... Είμαστε και θα μείνουμε παιδιά σε πείσμα του χρόνου που κυλάει όσο μπορούμε να βγάλουμε από τα σωθικά μας ιστορίες σαν αυτή ή να συγκινηθούμε από ιστορίες σαν αυτή... Μαγεμένος στο Χωματοχώρι μένω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΑΑΑχχχχ! Πάρα πολύ όμορφη ιστορία,παρουσίαση,δημιουργίες.Μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πολύ όμορφη ιστορία,εκπληκτική παρουσίαση υπέροχες δημιουργίες.Έχεις σκεφτεί ποτέ να γράψεις παραμύθια?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τι υπέροχη ανάρτηση!!Και πόσο όμορφη η ιστορία σου!Πολλά φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή